• Emily

Maf

Ik baar enig opzien op ut-durp. Het principe van de Spaanse rescue is hier een nog redelijk onbekend fenomeen, de inboorling lijkt zich geenszins bezig te houden met de wereld buiten de dorpsgrens. Het dorp is daarbij ook niet zo heel erg groot, het aantal mede-adoptanten minimaal, en de hondenbezitter hier opteert sowieso louter huisdieren van oer-Hollandse makelij. Daarnaast is er bijna geen groter contrast denkbaar in uiterlijk en innerlijk dan tussen mijn Bibi en Babs en dat is ook al heel vreemd daar normaal gesproken "de normale hondenbezitter er twee-van-dezelfde heeft, als-tie er dan zo nodig meerdere moet", aldus de algemene publieke opinie alhier. Op onze wandelingen manifesteert zich de controverse tussen beiden in een ook voor de dorpspassant overduidelijk zichtbaar schoksgewijs loopje onzerzijds, alsof het beeld steeds plots wordt stil gezet zeg maar. Want zoals podenco-eigen, wil Babs liefst in een sprint een heftig lokkend spoortje achterna, terwijl toypoedel-maltezer Bibi genoeg heeft aan een halve vierkante meter gras om dat op haar gemakje spriet voor spriet uitgebreid te gaan staan besnuffelen. Babs vindt het gedrag van dat kleine Miepje uitermate irritant, maar ook hier heeft zij zich inmiddels bij neer gelegd. Met een lijf waar de lijdzaamheid van afdruipt en een hoofd vol berusting blijft ze not-amused staan wachten tot Bibi geen plaatselijk krantje, maar een dubbeldik deel van de dorpskroniek uit heeft gelezen. Vervolgens kunnen we eindelijk in een vlot tempo zo'n tien meter verder vooruit voor zich daar het volgende lezenswaardig deel aan haar openbaart. Het verbaast je dan toch weer dat het blondje kan lezen... En alsof dat nog niet genoeg stof tot kletspraat oplevert met mijn mededorpelingen, loopt er last but not least regelmatig een tijdelijke opvanger tussendoor. Omdat ik van afwisseling en uitdaging houd zit die (oh wat een verrassing) in uiterlijk en gedrag dan zo'n beetje tussen mijn komisch duo in, dus die stuitert er prompt dan ook uitbundig tussendoor. Mijn hele strategische positieschema onderweg klopt dan niet meer, wat betekent dat ik tijdens de wandeling continu als een malle de wirwar aan lijnen loop te ontknopen en daarbij regelmatig bijna een been of mijn nek breek over een overenthousiaste loge. Ja ik heb onderweg heel wat uit te leggen aan mijn dorpsgenoten. Maar het is ze wel duidelijk hoor, er staat namelijk 'Maf Mens' op mijn voorhoofd geschreven.


155 keer bekeken1 reactie
 
  • Facebook
  • Facebook
  • Instagram

© 2019 Happy Dog Maspalomas