• Emily

Geduld

Bijzonder hoe zoiets schattigs en aandoenlijks als mijn kleine Bibi tegelijk soms zo'n frustrerend en onmogelijk mormel kan zijn. Ze bleef maar of het de gewoonste zaak van de wereld was zes keer per dag op mijn massieve parketvloer plassen, en 's morgensvroeg moest ik vanuit mijn bed hink-stap-sprong naar de badkamer om een wc rol op te halen voor het rapen van de keutels her en der in de nacht gelegd, verspreid over een zo breed mogelijke oppervlakte van de kamer. Alsof ze het er om deed, mijn vertederende pies- en schijtkonijn. Vele malen kort uitlaten op de dag, óf enkele malen langer, tussendoor nog wat vaker de tuin in, puppy-pads door de halve kamer heen, kortom het hele repertoire aan zindelijkheidstraining is hier voorbij gekomen, maar enig merkbaar effect op het droogtegehalte had het niet echt. Amper weer binnen van de buitenronde en hoppa, daar ging weer een plas over de houten vloerdelen heen. Niet dat ik me er nou zo vreselijk druk om maakte, dat nou ook weer niet. Je probeert natuurlijk wel het een en ander, maar als de ras-mix waaruit mijn mupke met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid bestaat, volgens de ras beschrijvingen een bekend nogal negatief resultaat oplevert wat de zindelijkheid betreft, dan kan ze er dus gewoon helemaal niets aan doen. Foute mama of papa, het zit in de genen. Het zij zo. Tot tien tellen dan maar en stilzwijgend een dweiltje erover, er zijn ergere dingen en gelukkig ligt er bij mij in de kamer dan geen tapijt. En zie, er voltrok zich alsnog ineens een wonder... Sinds een aantal weken (Ik kraai hier ook niet al te snel de victorie) heeft het voorheen onverbeterlijke recidivist-je niets onoorbaars meer gedaan binnenshuis... Trots op mijn Biebelebonsje. We zijn dan inmiddels wel twee hele jaren verder, maar geduld, en niets meer dan dat, loont dus echt. Mijn braaf mirakels konijn!

137 keer bekeken2 reacties
 
  • Facebook
  • Facebook
  • Instagram

© 2019 Happy Dog Maspalomas