• Emily

Hopeloos

Bibi is hopeloos, ik weet soms niet wat ik ermee aan moet. Óf ik er wel iets mee aan moet. Ze kan je tijdens de meest simpele dagelijkse routine-dingen aankijken of ze het in Keulen hoort donderen, en misschien doet ze dat ook inderdaad wel. Ze is hier inmiddels al anderhalf jaar lang bij mij en Babs in huis als geadopteerd zijnde, maar begrijpen doet ze er nog steeds niets van. Soms lijk ik zelfs ineens een volstrekt onbekende persoon voor haar te zijn, zo verdwaasd staat ze me aan te staren. Vaak schijnt ze niet te weten waar ze is en waarom ze juist daar is. Die indruk wekt ze tenminste met haar oeverloze zoekende gedribbel heen en weer door het huis. Of ze is iets haar volslagen onbekends kwijt, dat kan natuurlijk ook. Haar verstand misschien. En de huisregels van Babs snapt ze al helemáál niets van. Iedere dag weer verwondering en verbazing alom. In haar kleine hoofdje passen erg weinig hersentjes kennelijk, en de ervaringen beklijven gewoon niet, daar is geen plaats voor onder dat minieme schedeldakje.

Ook Babs heeft nu eindelijk vrede met de situatie, en dat wil wat zeggen. Probeerde de Grande Dame voorheen consequent haar regels, normen en waarden (goedschiks of kwaadschiks) aan het kleine onbenul op te leggen, inmiddels lijkt ze dat streven naar totale berusting te hebben omgezet. Het heeft gewoon geen zin. Sinds dat besef wil Babs hooguit nog fronsend een wenkbrauw optrekken bij de zovéélste ongeoorloofde actie van het kleine ongezeglijke mormel, maar verdere maatregelen worden er door haar niet meer genomen. Ten opzichte van Bibi moet je je gewoon maar lijdzaam neerleggen bij de realiteit en er het beste van maken, schijnt Babs' nieuwe motto te zijn.

Het is maar goed dat Bibi ter compensatie van al dat hopeloze onvermogen tegelijk ook zo vreselijk blij, lief en grappig is. Dan mag je van ons best een beetje dommig wezen.


147 keer bekeken2 reacties
 
  • Facebook
  • Facebook
  • Instagram

© 2019 Happy Dog Maspalomas